حشمتم را هم زيان دارد بسى * كى غلامى را رسد چون من كسى ور نگويم قصّهء خود آشكار * در پسِ پرده بميرم زار زار صد كتابِ صبر بر خود خوانده‌ام * چون كنم ؟ بى صبرم و درمانده‌ام آن همى خواهم كزان سروِ سهى * بهره يابم ، او نيابد آگهى گر چنين مقصودِ من حاصل شود * كارِ جانِ من به كامِ دل شود چون خوش آوازان شنودند اين سخن * جمله گفتندش كه دل نا خوش مكن ما به شب پيشِ تو آريمش نهان * آن چنان كاو را خبر نبود از آن يك كنيزك شد نهان پيشِ غلام * گفت حالى تا مىاش آورد و جام